EBÛ AKDL MÛLEYLÎ

Hazret-i Ömer, halifeliğinde, yanında birkaç yakını, hac yolunda... Yolda bir ihtiyara rastlıyorlar. Elini kaldırmış, kafileye doğru bağırıyor:
- Durun! Söyleyeceğim var! Duruyorlar ve Hazret-i Ömer soruyor:
- Ne istiyorsun, baba?
- Allahın Resulü aranızda mı?
Kafile halkı birbirine bakışıyor. Fakat Hazret-i Ömer ihtiyarın bunamış olmadığını anladığı için tavrını bozmuyor ve cevap veriyor:
- Allahın Resulü, yıllar var ki, beka âlemine göçtüler. Ğhtiyar bir hayli ağladıktan sonra tekrar soruyor:
- Yerine kim geçti?
- Ebu Bekir... O da vefat etti.
İhtiyar bir hayli ağladıktan sonra tekrar soruyor:!
- Ya ondan sonra...
- Ömer geçti. İşte karşısında, sana cevap veren adam!..
- Öyleyse benim çareme bak! Ve kendisini şöyle anlatıyor:
- ismim Ebu Akil... Benî Mûleylî oymağındanım. Bir yerde Allanın Resulünü görmek saadetine ermiş ve huzurlarında islâmı kabul etmiştim. Bana, içtikleri şerbetten içirrmişlerdi. O şerbeti içtim içeli açlık ve susuzluk görmedim. Fakat bu yıl her şey değişti. Koyunlarım elimden gitti, son kalan koyunumu da vahşî hayvanlar parçaladı. Ortada kaldım. Ğhtiyar ve alilim.
Hazret-i Ömer, ileride konacağı yeri ihtiyara tarif ederek oraya gelmesini tenbih ediyor. Yola
devam ediyorlar. Hazret-i Ömer bir müddet bekliyorsa da ihtiyar gelmiyor. Hazret-i Ömer konak yerindeki adama:
- Sana anlattığım ihtiyar gelirse, ailesiyle beraber onu burada misafir et, doyur ve rahatlarına bak!..
Emrini verip hacca gidiyor. Hac dönüşü aynı yere uğrayıp soruyor:
- Geldi mi ihtiyar?
- Arkanızdan hasta ve ateşli olarak geldi. Üç gün yattıktan sonra vefat etti. Şuracığa defnettim.
Hazret-i Ömer, Ebû Akil'in mezarı başında, bu saffet ve samimiyet timsalinin ruhaniyetine
Kur'ân'la hitap ediyor ve onun vârislerini Medine'ye davet edip kendilerine hayatı ve halifeliği boyunca ödenek bağlıyor.

__________________

►KÃÑÅRYÂ◄

[Linkleri görebilmek için üye olmalısınız. Üye olmak için tıklayınız...]

KAPTAN

__________________