Yıldız Kenter :
“‘Ben gelmiyorum, çocuklarım Türk’türler, burada doğdular babalarının yanında burada büyüyecekler’ diye reddediyor bunu.
Annem hep büyük bir anlayışla, özveriyle ve katlanarak yaşadı.
Çünkü çok seviyorlardı birbirlerini aslında. Çok kavga da oluyordu evde ama hemen arkasından aşk güler yüzünü gösteriyordu.”

Yıldız Kenter :
“Benim konservatuara girmemi o sağladı.
Çünkü anneme kalsaydı veya ağabeyime, konservatuara giremeyecektim, gizli kaydetti beni.
Bütün kağıtlarımı aldı, lisenin 1. sınıfındaydım, Ankara Kız Lisesinin.
Beni götürdü usulca konservatuara yazdırdı.
Çünkü benim acı çektiğimi görüyordu. Ve inatçı olduğumu da biliyordu.
Yardımcı oldu bana.
Çok yardımcı oldu ama sonradan annem ve ağabeyim de çok sahip çıktılar, arkamda yumuşacık bir yastık gibi durdular.”

Yıldız Kenter :
“Nihat değişik aşklar yaşamaktan çok hoşlanan bir yakışıklı ve güzel adamdı. Yüreği de çok iyidir.
O aşklarını yaşadı, evlendi ayrıldı sonra yine evlendi ayrıldı.
Kötü anı değildi bunlar doğaldı.
Ben işime çok düşkün bir insandım bunu tolare etmek de kolay değil.”

Yıldız Kenter :

“1954-55 yıllarıydı, ben Amerika’ya gidiyordum, hiç unutmuyorum rica ettim, ‘Baba biz arkadaşlarla yemek yiyeceğiz içme’ diye.
‘İçmem kızım, içmem yavrum’ dedi. Müthiş inandırırdı, inandım.
Eve geldim içkili, ‘Baba hani içmeyecektin?’ dedim, orada bir münakaşa çıktı.
İşte ‘Git, gidersen de gelme, gelirsen de beni görme.’ diye bir şey söyledi, bir de tokat attı bana o şişesini bulup da vermek istemediğim zaman.
Ve öyle gittim Amerika’ya.
Sonra tabi çok güzel bir mektup yazdı bana, o oyunda da var; ama ben dönmeden kaybettik onu.
‘Gelirsen de beni bulma’ demesi bir saplantı oldu kafamda, yüreğimde, içimde böyle onu sık sık anımsarım.
Geldiğim zaman bulamadım onu zaten, bıraktım da geldim her şeyi.
Ben bursu falan yarım bıraktım da döndüm çünkü kızım da İstanbul’daydı. Döndüm..”

Yıldız Kenter :
“Ben Şükran’ı ilk Küçük Sahne’de Dün ki Çocuk’ta izledim, çok beğendim.
Heyecan’la oynuyorlardı. Çok beğendim, etkilendim.
Düşünen bir oyuncuydu, değerlendiren bir oyuncuydu ve etkileyen bir oyuncuydu.
İlk etki bu oldu. Ne söylediğini, neden söylediğini, nasıl söylemek gerektiğini, nasıl davranması gerektiğini bilen sükunetiyle etkileyen bir oyuncuydu.
Sonra Ankara’ya geldi ve zaman zaman Muhsin Bey’in odasında ya onu beklerken ya da onun sekreterinin yanında gördüğüm zamanlar sinirime dokunmaya başladı Şükran.
Kendisi bunu çok iyi bilir. Bej renkli bir ceketi vardı, kahverengi bir pantolonu vardı, en çok onları giyerdi. O zaman hiçbirimizin fazla bir şeyi yoktu, onun da yoktu herhalde.
Sonra bir oyunda beraber oynadık, bir süre doğru dürüst bir rol almadı, fakat o oyun yarım kaldı çıkmadı o oyun nedense, küçük de bir rolü vardı.
Dedim ki, ‘Sizi buraya Muhsin hoca getirdi, neden doğru dürüst bir şeyde oynamıyorsunuz?’ Sonra bu böyle kaldı.”

Yıldız Kenter :
“Bu arada Şükran oynuyor. Müşfik de Öfke’deki diğer adamı oynuyor.
Ben karısını oynuyorum Müşfik’in. Şimdi ben müthiş titizleniyorum, Şükran son derece rahatsız.
‘Bir daha alalım orayı, o öyle değil de böyle’ diye müdahale ediyorum.
Bildiğimden de değil ama ödüm kopuyor, işte Ebert’ten gördüklerim, dışarıda gördüklerim falan.
Bir de titizliğim, korkaklığım birleşince acayip bir şey herhalde. Şükran rahatsız.
Derken bir telgraf aldım Şükran’dan, ‘Kusura kalmayın ben beceremiyorum galiba bu şeyi ve affımı rica ediyorum’ diye.
Ben de ayrılma aşamasındayım ilk eşimden. Annemin evine dönüyorum ev allak bullak.
İşte temizlik, badana, bilmem ne. Her yerden böyle iğneler batıyor bana.
‘Hay Allah ne yapacağım ben şimdi’ dedim. ‘Ne yaptım ben’ dedim, ‘Kötü bir şey mi yaptım, kıracak bir şey mi yaptım Şükran’a?’
Kimseden pek ses gelmedi, herhalde diğerleri de pek hoşnut değillerdi benden.
Sonra telgraf çektim, ‘Telgrafınızı aldım, kabul etmiyorum, yarın sizi provada bekliyorum’ diye.
Geldi provaya, ondan sonra ‘Ne oldu?’ dedim, ‘Hap diyorum kesiyorsun hup diyorum kesiyorsun, herhalde beceremiyorum şeyine kapıldım’ dedi.
‘Tanımıyoruz birbirimizi’ dedim, ‘Tanıdığınız zaman belki bana hak vereceksiniz. Belki hak vermeyeceksiniz ama beni anlayacaksınız.
İçinde bulunduğum koşulları daha iyi değerlendireceksiniz.’ Ondan sonra dost olduk, ilk dostluklar biraz çekişmeyle başlarmış.
Ve beni çok destekledi ve o kadar çok destekledi ki son yazdığı kartı hatırlıyorum onu başucuma bırakmış, oraya kadar destekledi yani orada söylediklerine kadar.”

Yıldız Kenter :
“Tiyatroyu yapmaya yeni başladık, Talat Halman, ‘Koltukları satın da biraz para toplayın’ dedi.
Bana çok cazip geldi. Fakat bir türlü yürümüyor.
Gidiyorum herkese anlatıyorum, şurada bir yer almışız bir iki ev almışız orada tiyatro yapmak üzere, rahmetli Kazım Taşkent de, ‘Temelleri çıkmadan vermem para’ dedi.
Temellerini çıkmak için de para lazım halbuki. Kimse koltuk satın almıyor, oraya koşuyorum, buraya koşuyorum, ‘Vazgeç bu işten’ diyorlar, ‘Koltuk satarak bu iş olmaz.’
Sonra bir gün Nezihe Araz beni Ulviye Bengüsu hanıma götürdü.
Ona anlatırken içeri birisi girdi, Erol Simavi’ymiş, ilk defa gördüm. İçeri bile girmedi şöyle dışardan dinledi dinledi.
‘Bak Erol kim var burada?’ dedi, ‘Bak neler anlatıyor’ filan dedi.
10 koltuk aldı Erol Simavi. İlk alan 10 koltuk aldı.
Öyle bir şey olamaz bir mucizeydi.
Ondan sonra koltukları her satmaya gittiğim yerde bu sefer ‘Erol Simavi bey 10 tane aldı’ diyorum,
işte bir tane iki tane bazısı üç tane ama genellikle birer birer, ikişer ikişer epeyce para toplandı.
Temelini biraz çıktık tiyatronun. Sonra Kazım Bey para verdi.”

Yıldız Kenter :
“Ona koltuk satmaya gittik. Tanıttım kendimi, daha önce de seyretmişti bizi. ‘Ahmet Naci Bey’in kızıyım, Lozan’da özel kalem müdürünüz olmuş’ dedim.
Orada laf karıştı, hatırlamadı. Yani laf karıştı. Koltuk satma hikayesine gelince de ‘Şu kadar koltuk mu istiyorsunuz?’ dedi,
ondan sonra ‘Ben bir tanesine zor sahip oluyorum, sen de 450 koltuk istiyorsun.’ dedi.
Böyle bir espri yaptı, satın almadı. Çok dil döktüm Paşa’ya ama tek koltuk satamadım ona.”

Yıldız Kenter :
“Çok iyi arkadaş olduk. Bu arkadaşlık bizi evliliğe kadar getirdi.
Ne annem istedi, ne de onun annesi istedi.
Fakat biz öyle büyük çatışmaların iki insanı değildik, düzensiz, kaypak, zor bir yaşamdan sonra güveni, huzuru, hoşgörüyü anlayışı arayan saygıyı arayan iki insandık.
Bizi bunlar çok yakınlaştırdı.
Ve bunlara ikimiz de çok dikkat ettik. Aşk sonra geldi.
Bunlardan sonra geldi.Şükran çok evlenmek istemiyordu galiba.
Ben de çok evlenmek istemiyordum.
Fakat ömrümüz beraber geçiyor ve gizli bir yaşam gibi böyle.
O hoşumuza gitmemeye başladı bizim.
Toplum ve çevre baskısı çok tuhaf maalesef zaman zaman, etkileyici ama bizim işimize yaradı bir yerde.
Ve biz mademki böyle bir şey var, evlenelim kararı aldık. Şükran’ın annesi geldi İstanbul’a, biz Teşvikiye’de oturuyorduk.
İşte görücüye çıktım ben bir çeşit ama tabi çocuklu bir kadınım ama beni çok sevdiğini söylemiş, kahve yaptım ikram yaptım.
Annemi çok sevdi.
Bizim evde bir şey olmadı Şükran gelip gidiyordu zaten fakat çok sık gelemiyordu çünkü Çine’ye zaten gidemiyorduk ama İstanbul’da olduğu için bize gidiyorduk ve pek kabul görmüyordu.”

Yıldız Kenter :
“Annem mücevherler kürkler içinde yaşamalıyız hayaliyle çektiklerinden sonra herhalde öyle düşledi beni.
Benim de üzerimde ne kürk ne de mücevher hiç yoktu, olmadı yani. Doğru dürüst giyinmesini severim ama ben de öyle bir şey yoktu.
‘Denedin bir kere yeter’ dedi bana annem ve ‘Leyla’yı düşün’ dedi, ‘Leyla’nın istikbalini düşün, Leyla’nın tahsilini falan düşün’ dedi.
Parasız, pulsuz, çulsuz yani ben de parasız pulsuz ve çulsuzdum ama ondan sonra bizim aramızda hiç para söz konusu olmadı.”

Yıldız Kenter :




“Nikahımız gizli oldu. Kıyamet kopuyor, biz de sevinçten havalarda uçuyoruz.
Kamuran Yüce rahmetli Şükran’ın şahidiydi, benim şahidim Orhan Azizoğlu oldu.
Orhan Azizoğlu’nun Teşvikiye’deki evinde evlendik.
Ağabeyim rahmetli de benim şahidim oldu.
Ne balayı, ne bir şey, nikah oldu ertesi gün oyuna çıktık Pembe Kadını oynadık.
Öyle balayı malayı yoktu. İlk evliliğimde de ikinci evliliğimde de ne çeyiz, ne gecelik, hiçbir şey yoktu.
Ayrı evlerde oturuyorduk yalnız burayı alana kadar işte ayrı oturduk.
Ne o bana geliyordu ne o bana gidebiliyordum, anneme kızımı bırakamıyordum, o gelemiyordu.”

Yıldız Kenter :
“Annem pek üzülmesin istedik.
Yavaş yavaş, alıştıra alıştıra olsun istedik. Tabi annem o arada biraz Leyla’yı kendi tarafına çekmeye çalıştı.
Leyla da gitti tabi o tarafa. Ve şey dedi bir gün bana, ‘Bu adam sana layık değil’ dedi, Şükran için.
Ben, ‘Nereden duydun gel bakayım’ dedim. ‘Anneannem söyledi ne olacak’ dedi.
Ondan sonra konuştum Leyla’yla biraz. Sonradan Leyla’nın inanılmaz bir babası oldu Şükran.
Çünkü Leyla 4 buçuk yaşından sonra babasızdı, babası vardı Allah ömür versin, hala da çok iyi dostuz.
Ama Şükran her şeyine koştu. Hatta bir ara ben dışlandım.
Şükran’la Leyla bir cephe oldular bana karşı. O dönemleri hiç unutmam çünkü Leyla’nın Şükran’a çok ihtiyacı vardı.
Leyla’nın büyüme çağlarıydı.
Onu anlayacak onun ufak tefek kaprislerini çekecek bir babaya çok ihtiyacı vardı ve Şükran bu ihtiyaca çok güzel cevap verdi.
Ve kaybettiği zaman babasını Leyla, benim gördüğüm en büyük sarsıntılardan birini yaşadı.”

Yıldız Kenter :
“Anne bir gün geldi, “Ne saklıyorsunuz benden” dedi.
“Korkudan anneciğim” dedim. İşte öpüştük, sarıldık hiçbir şey yoktu. Sonra dediğim gibi her şey çok çok iyi oldu.”

Yıldız Kenter :
“Çok çektik. Çok sıkıntı çektik. Sonra işte okuldaki durumlar düzeldi.
Arada bir turne çıktı falan o zaman gezilerden hiç para gelmiyordu şimdiki gibi, milyarlar falan kimse konuşmuyordu.
Üstelik bir iki film yaptı Şükran’la Kamuran. İkisinde de kaybettiler.
Filmler güzel oldu ama beceremediler bu işi, dağıtımını falan yapamadılar.
Birisi Pembe Kadındı öbürü Ölüm Tarlasıydı.
Ben, ‘Artık ortak bir iş yapmam’ dedim, ‘Tiyatrodaki tecrübemden sonra ortak iş yapmam, siz ne yapmak istiyorsanız yapın’ dedim.
Fakat işte öyle bir şey oluyor ki kenarından kıyısından bulaşıyorsunuz ve ben de kağıtlar imzaladım.
Bu ev saksına kadar haczedildi bir dönem.
Borçları ödeyemediğim, o küçücük taksitleri ödeyemediğim dönemler oldu.
Bir de Leyla’yı apar topar İngiltere’ye yolladık.
Leyla 68 çocuğudur yani onun için ona para yetiştirmek çok zor oluyordu.
Çok sıkıntı çektiğimiz dönemler oldu ama işimiz vardı çalışıyorduk, hep daha iyi olacak, hep daha iyi olacak diye”

Yıldız Kenter :

“Tiyatromuz satılığa çıktı.
Ödeyemedik bazı borçları, faizler bindi onun üstüne, Doğan Sigorta’dan aldığımız bir borç vardı.
Doğan Sigorta sonra Akbank’a geçti ve Akbank ya ödersiniz ya da şey dedi herhalde.
Ben gazete ilanında gördüm öğrendim. O dönemler kötü dönemlerdi.
Ve sonunda Şükran’la Süleyman Demirel’e gitmeye karar verdik. Bizi çok iyi karşıladı.
Durumu anlattım ona çünkü şeylere gittiğim zaman olmaz cevabı aldım.
Maalesef o zaman Sakıp Bey’i bulamadım, onu bulsaydım mutlaka bunların hiçbirisi olmayacaktı.
Sayın Demirel, ‘Olmaz yani bir sanatçı bu koşullarda şey yapamaz. Siz gidin ben sizi arayacağım’ dedi.
Sonra İstanbul’dan aradılar, tekrar çağırdılar bizi yeniden konuşuldu.
Her şey işte faizler maizler bir düzene kondu, af maf çıkmadı ama ödedik hepsini.
Çalışarak ödedik yani. İyi dönemlerimiz oldu, kötü dönemlerimiz oldu, borçlar ödendi.
Delilikti. Delilik. Şimdi hala delilik olduğuna daha çok inanıyorum.
Değer miydi diye düşünüyorum. O heyecanla herkesi ortak ettim, gece bekçisini dahi temelden.
Bunun ne kadar büyük bir iş bilmezlik olduğunu zaman içinde öğrendim.
Tiyatro heyecanıyla, buna benzer çok şeyler yaptım zaman içinde ve şimdi onun sıkıntısını çekmekteyim.
Çok büyük bir hayal kırıklığı yaşamadık, tabi ki canımız sıkıldı ama yılmadık.
Gayret ettik, çalıştık, çabaladık, bütün ekip de yardımcı olanlar oldu tabi, işin üstesinden geldik.”

Yıldız Kenter :
“Boş gecelerimizde eğer mutlaka bir tiyatro görmek istemiyorsak evde otururduk.
Kendimize yemek hazırlardık. Şükran çok güzel rakı içerdi.
Ben de rakı içerdim onunla beraber. Konuşurduk yani, evde olmayı tercih ederdik daha çok.
Öyle gece kulüplerine falan hiç gitmedik.
Daha gençliğimizde çok tahrik edici şey vardı, Çatı’da oynarken Ayten Alpman’la İlham Gencer vardı,
gider müzik dinlerdik oyundan sonra bazen ve dans ederdik.”

Yıldız Kenter :
“Radyo, sevgili Selçuk Kaskan’ın yazdığı Uğurlugiller’le başladı.
Tam 18 yıl sürdü. Sevgili Selçuk abinin bu çalışması bizim o zor yıllarımızda ekmeğimize peynir oldu.
Yağ oldu zaman zaman. Bizi gönendirdi ve Selçuk Kaskan’dan çok şey öğrendik.
İnanılmaz bir kültürü olan sıcacık ve yumuşacık, çok geniş bir bakışı olan bir dostumuz bir ağabeyimizdi.”