Desen Teknikleri - Enmatrak.Com | Forum-Mp3-Dizi-Divx-Oyun-Eğlence

07-27-2009, 09:26 AM

[Linkleri görebilmek için üye olmalısınız. Üye olmak için tıklayınız...] Desen teknikleri içine, desen yaparken kullanılan aygıt ve gereçler ile bunların kullanılış biçimleri girer.
PASTEL
"Kuru boyama biçimi"olan pastelde, başlangıçta boya beyaz toprak ve öğütülmüş boyalarla yapılan hamura zamk karıştırılarak elde edilir, sonra bu hamur yuvarlanıp biçimlendirilerek kurumaya bırakılırdı. Ama yarattığı sert etkileri estompla hafifletip silikleştirmek gerekiyordu (bu nedenle pastel çoğu zaman yağlıboya resme benzetilmiştir: Quentin de La Tour ve Manet'nin tuval üstüne yaptıkları pasteller. Lucas Cranach'ın ve Holbein'in pastelleri üe Degas ve Toulouse-Lautrec'in pastelleriyse iki ya da çokrenkli desenlerdir.
GRAFİT KALEM
Grafit kalem, desen alanında XVII. yy'da kullanılmaya başlandı. Önceleri, ham ingiliz grafitinden yumuşak uçlu ve soluk yazan kalemler elde ediliyordu. Günümüzde kullanılan kalemi ilk olarak Fransız Nicolas Jacques Conte (1755-1805) bir kil ve toz grafit karışımını pişirerek ortaya koydu. Pişme süresi ne kadar uzun olursa ucu da o oranda sert olan bu grafit kalemin çevresiyse, sedir ağacından ve ardıç ağacından yapılıyordu, İngres'in yaptığı desenlerde bu tekniğin etkisine önemli ölçüde raslanır; hattâ İngres bunu sanat araştırmalarının özgün bir öğesi haline getirmiştir.

LAVİ
Başlangıçta desen fırçaları sincap kuyruğundan yapılırdı. XVII. yy'dan sonra desen fırçası yapımında oğlak, kokarca ve porsuk kılından da yararlanılmaya başlandu Fırça genellikle tüy kalem, gümüş iğne uçlu kalemle birlikte, bazen de her türlü yöntemden bağımsız olarak kullanılırdı. Lavi kullanımı başlıca iki tekniğe uygundur. Lavi, deseni gölgelendirmek, bazen de renklendirmek için kullanılır; ışıklandırmalar da guvaşla gerçekleştirilir. Kâğıda sulandırılmış mürekkep ya da boya sürmekle elde edilen lavi çalışmasında, çini mürekkebinden büyük ölçüde yararlanılmıştır; bu yöntemle çalışan sanatçılar arasında Dürer, Holbein, Gallot sayılabilir. Rembrandt, vb. sanatçılar da, ufalanmış kurumdan yapılan laviyi yeğlemişler, XIX. yy'da bunun yerini mürekkepbalığından elde edilen sepya almıştır. Lavi önceleri sfumato tekniğine göre yapılmış, içine çok az mürekkep katılmış suyla taramalar yapılarak, duman gibi, yoğunluğu gitgide azalan ve renkleri derece derece yumuşayan görüntüler elde edilmiş, bu tekniği, Leonardo da Vinci, Botticelli ve Mantegna gibi ressamlar kullanmıştır. Venediklilerin etkisiyle teknikten zamanla vazgeçilmiş ve renklerin yumuşatılması, mürekkebin az ya da çok miktarda ıslatılıp nemlendirilmesiyle sağlanmıştır. Yalnızca ışıklandırma araştırmalarına elverişli olan bu yöntem de, özellikle Rembrandt ve Claude Lorrain'in çalışmalarına uygun düşmüştür.
FÜZEN
Füzen ya da kömür kalem kuşkusuz en eski desen tekniğidir. Füzen çubukları çeşitli boyutlarda olabilir; ince ve sert olanlar daha çok sert çizgiler için, grimsi ve daha kalın olanlar kalın çizgiler için kullanılır. Füzenin tesbiti sanatçılar için uzun süre sorun yaratmıştır. XVI. yy'da Venedikliler uzun süren ve pek de kolay olmayan bir tesbit yöntemi buldular; kâğıdı, içine arap zamkı katılmış su dolu bir kaba yatırıyorlardı. Ama füzeni kısa sürede tesbit yöntemi tam anlamıyla XIX. yy'da bulundu; buna göre bir alkol ve reçine solüsyonu füzen üstüne üfleniyordu. Bu alanda, klasik sanatçılar arasında Tintoretto gibi füzen ustalarını saymak gerekir.
METAL UÇLAR
Eskiçağ'dan başlayarak yazı yazmak için kullanılan metal uçlar, Giotto'dan Dürer'e kadar sanatçıların kullandıkları başlıca araç oldu. Gümüş iğne uçlu kalem, kemik tozuyla hazırlanan bir kâğıt kullanılmasını gerektiriyordu. Bu kalemle çizilen çizgiler silinemediği için gümüş uçlu kalem kullanımı güç bir işti: Dürer, Vinci, Raffaello gibi ressamların yeşil, mavi ve fildişi renkli kâğıt üstüne yapılmış çok güzel desenleri vardır. Gümüş uçlu kaleme göre daha masraflı olan altın uçlu kalem ve Jacopo Bellini'nin kullanmış olduğu çok daha sert olan bakır uçlu kalem için de, aynı biçimde hazırlanmış bir kâğıt gerekiyor, söz konusu metal kalemlerle çok ince, silik ve grimsi çizgiler çizilebiliyordu. Buna karşılık, daha ucuza mal edilen ve özel bir kâğıt gerektirmeyen, üstelik kolayca silinebilen kurşun uç kullanımı zamanla büyük ölçüde yaygınlaştı.
TAŞLAR
XV. yy'ın sonlarında sangin ve İtalya taşının kullanılması bir evrimin belirtisidir. Gümüş uçlu kalemden çok daha rahat kullanılabilen İtalya taşı ya da arduvazla, pek düzgün olmayan, Ortaçağ inceliklerine ters düşen ama Rönesans ustalarının hacim araştırma çalışmalarına son derece uygun olan geniş ve sert çizgiler elde edilebiliyordu. Yumuşaklığı öbür maddelere benzemeyen ve aşıboyasından ya da demir kırmızısından yapılan sangin, önceleri renklendirme amacıyla kullanılıyordu. Desen çizmede sanginden ilk olarak Leonardo da Vinci, daha sonra da Michelangelo yararlandı. Fransa'ya Primaticcio tarafından götürülen sangin, İtalya taşı ve tebeşirle karıştırılarak ya da tek başına Watteau tarafından ustalıkla kullanıldı; ayrıca Boucher, Greuze ve Fragonard gibi sanatçılar da sık sık sangin kullandılar.
TÜY KALEM VE MÜREKKEP

Uçlu kalem ve mürekkep kullanımına İ.S. ilk yy'larda başlandı. VI. yy'a doğru kamış kalemin yerini kaz tüyünden yapılma tüy kalem aldı. Mürekkep, başlangıçta, mazı kozalağının demir sülfat ve arap zamkıyla kaynatılmasından elde ediliyordu; ama böyle hazırlanmış olan bir mürekkep zamanla bozuluyor, hattâ kâğıtta oksitlenmeye yol açıyordu. Bu nedenle kısa süre sonra yerini, is, jelatin ve kâfurudan yapılan çini mürekkebi aldı; bu mürekkep hembozulmuyor, hem de kâğıdı bozmuyordu. Pisanello ve Uccello gibi ressamlar tüy kalemi büyük bir ustalıkla kullandılar; ama özellikle konturlara büyük önem verdiler ve yalnızca düşey tarama çizgilerinden yararlandılar; çapraz taramalar ancak Dürer'le ortaya çıktı. Michelangelo, Callot, Rembrandt ve daha birçok sanatçı da, tüy kalemle yapılmış desenler bıraktılar. XIX. yy'da tüy kalemin yerini daha dayanıklı olan demir uçlu kalem aldı. Günümüzde uçlu kalemle yapılan desenler yeniden önem kazanmış, metal uçlar öylesine çeşitlenmiş ve nitelikleri öylesine iyileşmiştir ki, sanatçılar ne kadar farklı tekniklerde çalışırlarsa çalışsınlar, kendi yöntemlerine uygun araçlar bulabilmektedirler.

07-27-2009, 09:26 AM	#1
Üyelik tarihi: Nov 2008 Bulunduğu yer: YOZGAT Yaş: 30 Mesajlar: 155.927 Konular: 9239 Mood Teşekkürleri: 8 284 mesajına 393 kere teşekkür edildi. Tecrübe Puanı : 5000 Rep Puanı : 2147478647 Rep Seviyesi : View My Homepage	Desen Teknikleri [Linkleri görebilmek için üye olmalısınız. Üye olmak için tıklayınız...] Desen teknikleri içine, desen yaparken kullanılan aygıt ve gereçler ile bunların kullanılış biçimleri girer. PASTEL "Kuru boyama biçimi"olan pastelde, başlangıçta boya beyaz toprak ve öğütülmüş boyalarla yapılan hamura zamk karıştırılarak elde edilir, sonra bu hamur yuvarlanıp biçimlendirilerek kurumaya bırakılırdı. Ama yarattığı sert etkileri estompla hafifletip silikleştirmek gerekiyordu (bu nedenle pastel çoğu zaman yağlıboya resme benzetilmiştir: Quentin de La Tour ve Manet'nin tuval üstüne yaptıkları pasteller. Lucas Cranach'ın ve Holbein'in pastelleri üe Degas ve Toulouse-Lautrec'in pastelleriyse iki ya da çokrenkli desenlerdir. GRAFİT KALEM Grafit kalem, desen alanında XVII. yy'da kullanılmaya başlandı. Önceleri, ham ingiliz grafitinden yumuşak uçlu ve soluk yazan kalemler elde ediliyordu. Günümüzde kullanılan kalemi ilk olarak Fransız Nicolas Jacques Conte (1755-1805) bir kil ve toz grafit karışımını pişirerek ortaya koydu. Pişme süresi ne kadar uzun olursa ucu da o oranda sert olan bu grafit kalemin çevresiyse, sedir ağacından ve ardıç ağacından yapılıyordu, İngres'in yaptığı desenlerde bu tekniğin etkisine önemli ölçüde raslanır; hattâ İngres bunu sanat araştırmalarının özgün bir öğesi haline getirmiştir. LAVİ Başlangıçta desen fırçaları sincap kuyruğundan yapılırdı. XVII. yy'dan sonra desen fırçası yapımında oğlak, kokarca ve porsuk kılından da yararlanılmaya başlandu Fırça genellikle tüy kalem, gümüş iğne uçlu kalemle birlikte, bazen de her türlü yöntemden bağımsız olarak kullanılırdı. Lavi kullanımı başlıca iki tekniğe uygundur. Lavi, deseni gölgelendirmek, bazen de renklendirmek için kullanılır; ışıklandırmalar da guvaşla gerçekleştirilir. Kâğıda sulandırılmış mürekkep ya da boya sürmekle elde edilen lavi çalışmasında, çini mürekkebinden büyük ölçüde yararlanılmıştır; bu yöntemle çalışan sanatçılar arasında Dürer, Holbein, Gallot sayılabilir. Rembrandt, vb. sanatçılar da, ufalanmış kurumdan yapılan laviyi yeğlemişler, XIX. yy'da bunun yerini mürekkepbalığından elde edilen sepya almıştır. Lavi önceleri sfumato tekniğine göre yapılmış, içine çok az mürekkep katılmış suyla taramalar yapılarak, duman gibi, yoğunluğu gitgide azalan ve renkleri derece derece yumuşayan görüntüler elde edilmiş, bu tekniği, Leonardo da Vinci, Botticelli ve Mantegna gibi ressamlar kullanmıştır. Venediklilerin etkisiyle teknikten zamanla vazgeçilmiş ve renklerin yumuşatılması, mürekkebin az ya da çok miktarda ıslatılıp nemlendirilmesiyle sağlanmıştır. Yalnızca ışıklandırma araştırmalarına elverişli olan bu yöntem de, özellikle Rembrandt ve Claude Lorrain'in çalışmalarına uygun düşmüştür. FÜZEN Füzen ya da kömür kalem kuşkusuz en eski desen tekniğidir. Füzen çubukları çeşitli boyutlarda olabilir; ince ve sert olanlar daha çok sert çizgiler için, grimsi ve daha kalın olanlar kalın çizgiler için kullanılır. Füzenin tesbiti sanatçılar için uzun süre sorun yaratmıştır. XVI. yy'da Venedikliler uzun süren ve pek de kolay olmayan bir tesbit yöntemi buldular; kâğıdı, içine arap zamkı katılmış su dolu bir kaba yatırıyorlardı. Ama füzeni kısa sürede tesbit yöntemi tam anlamıyla XIX. yy'da bulundu; buna göre bir alkol ve reçine solüsyonu füzen üstüne üfleniyordu. Bu alanda, klasik sanatçılar arasında Tintoretto gibi füzen ustalarını saymak gerekir. METAL UÇLAR Eskiçağ'dan başlayarak yazı yazmak için kullanılan metal uçlar, Giotto'dan Dürer'e kadar sanatçıların kullandıkları başlıca araç oldu. Gümüş iğne uçlu kalem, kemik tozuyla hazırlanan bir kâğıt kullanılmasını gerektiriyordu. Bu kalemle çizilen çizgiler silinemediği için gümüş uçlu kalem kullanımı güç bir işti: Dürer, Vinci, Raffaello gibi ressamların yeşil, mavi ve fildişi renkli kâğıt üstüne yapılmış çok güzel desenleri vardır. Gümüş uçlu kaleme göre daha masraflı olan altın uçlu kalem ve Jacopo Bellini'nin kullanmış olduğu çok daha sert olan bakır uçlu kalem için de, aynı biçimde hazırlanmış bir kâğıt gerekiyor, söz konusu metal kalemlerle çok ince, silik ve grimsi çizgiler çizilebiliyordu. Buna karşılık, daha ucuza mal edilen ve özel bir kâğıt gerektirmeyen, üstelik kolayca silinebilen kurşun uç kullanımı zamanla büyük ölçüde yaygınlaştı. TAŞLAR XV. yy'ın sonlarında sangin ve İtalya taşının kullanılması bir evrimin belirtisidir. Gümüş uçlu kalemden çok daha rahat kullanılabilen İtalya taşı ya da arduvazla, pek düzgün olmayan, Ortaçağ inceliklerine ters düşen ama Rönesans ustalarının hacim araştırma çalışmalarına son derece uygun olan geniş ve sert çizgiler elde edilebiliyordu. Yumuşaklığı öbür maddelere benzemeyen ve aşıboyasından ya da demir kırmızısından yapılan sangin, önceleri renklendirme amacıyla kullanılıyordu. Desen çizmede sanginden ilk olarak Leonardo da Vinci, daha sonra da Michelangelo yararlandı. Fransa'ya Primaticcio tarafından götürülen sangin, İtalya taşı ve tebeşirle karıştırılarak ya da tek başına Watteau tarafından ustalıkla kullanıldı; ayrıca Boucher, Greuze ve Fragonard gibi sanatçılar da sık sık sangin kullandılar. TÜY KALEM VE MÜREKKEP Uçlu kalem ve mürekkep kullanımına İ.S. ilk yy'larda başlandı. VI. yy'a doğru kamış kalemin yerini kaz tüyünden yapılma tüy kalem aldı. Mürekkep, başlangıçta, mazı kozalağının demir sülfat ve arap zamkıyla kaynatılmasından elde ediliyordu; ama böyle hazırlanmış olan bir mürekkep zamanla bozuluyor, hattâ kâğıtta oksitlenmeye yol açıyordu. Bu nedenle kısa süre sonra yerini, is, jelatin ve kâfurudan yapılan çini mürekkebi aldı; bu mürekkep hembozulmuyor, hem de kâğıdı bozmuyordu. Pisanello ve Uccello gibi ressamlar tüy kalemi büyük bir ustalıkla kullandılar; ama özellikle konturlara büyük önem verdiler ve yalnızca düşey tarama çizgilerinden yararlandılar; çapraz taramalar ancak Dürer'le ortaya çıktı. Michelangelo, Callot, Rembrandt ve daha birçok sanatçı da, tüy kalemle yapılmış desenler bıraktılar. XIX. yy'da tüy kalemin yerini daha dayanıklı olan demir uçlu kalem aldı. Günümüzde uçlu kalemle yapılan desenler yeniden önem kazanmış, metal uçlar öylesine çeşitlenmiş ve nitelikleri öylesine iyileşmiştir ki, sanatçılar ne kadar farklı tekniklerde çalışırlarsa çalışsınlar, kendi yöntemlerine uygun araçlar bulabilmektedirler. __________________ [Linkleri görebilmek için üye olmalısınız. Üye olmak için tıklayınız...] [Linkleri görebilmek için üye olmalısınız. Üye olmak için tıklayınız...]

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Desen	BozOk	Ressamlar & Resim Sanatı	0	07-27-2009 09:24 AM
Sorun Çözme Teknikleri	aLemadaM.	Kitap Tanıtımları	0	05-16-2009 08:37 AM
çikma Teknikleri (yaşanmiş)	AмσηR@	En Matrak Yazılar	0	03-01-2009 12:13 AM
Desen Tasarımı	MC	Kitap Tanıtımları	0	12-02-2008 10:04 AM
Portre Fotoğraf Teknikleri	MC	Fotoğraf Bölümü	0	11-21-2008 11:21 AM