Balkondaki sandalyenin kıyısına usulca iliştim. Bugünlerde hep bir yerlere gitmek istiyorum. Ölsem, ölüm buraya gelsin diye vasiyet bırakırdım başka kentlerde yaşarken. Oysa sandalyeye ilişmiş aşağıda akan hayatı seyrederken üstümden akan ırmağın beni hiçbir yere sürüklememiş olmasına şaşırdım. Ben o ırmağın içinde kalakalmış bir kaya değil denize sürüklenen bir çakıl taşı olmak isterdim… Irmağın kıyısından ırmağı seyretmek değil bahsettiğim… Çakıl taşı olup hayata karışmak.

Yeterince yürüdüyseniz eğer, hayatın hüznünü, acısını, kahkahasını, uçuk kaçık hallerini; hiç beklemediğiniz anda karşınıza çıkardığı duvarları… Hepsinin hayata dâhil olduğunu bilirsiniz. Ve siz kendinize bir hayat kurarken size doğru gelen hayatın farkına bile varmazsınız. Bazen gül gülistan bir bahçeyle karşınıza çıkar, bazen kar boran…

Gitmek, yok olmak, unutulmak istersiniz… Oysa gitmek isterken arzuladığınız kalmaktır. Yok, olmak, unutulmak istediğinizdeyse varlığınızın hatırlanması…

Öylece balkondan aşağıya bakarken, bisikletiyle geçen adamın hayatı da onunla akıyordu, sevgilisine sarılmış genç kızınki de. Kaldırımda çiçeklerini dökmüş meyvelerini büyütmekte olan turunç ağacı da hayatın içine kaynamış, Akasya ağacına sarılmış büyüyen asma dalı da. Sanki bir tek ben hayatın kıyısına atılmıştım. Sel sularının deniz kıyısına taşıdığı yalos odunu bile olmaya razıydım o anda.
Kendi kendime birkaç kez tekrarladım:

- Ben hayattan korkmam, hayat korksun benden.

Pek etkilemedi beni. Ruh halimde en küçük bir dalgalanmaya bile neden olmadı. Bana ne dedim, hayat kimden korkarsa korksun…

Akdenizli olmama verdim bu halimi. Denizi gibi dalgalıdır Akdeniz insanı. Hüzünse hüzün, kederse keder, mutluluksa mutluluk. Kavgaysa sonuna dek…

İşte böyle. Ben ırmağa karışıp akmak isterken meğer deniz kıyısına gelmişim de fark etmemişim. O zaman dedim, aldırma dalgalara, at kendini denize. Derin bir nefes al doldur ciğerlerini, dipte kumlara kadar in, avuçla denizin dibindeki kumları bak bakalım kısmetine ne çıkacak. Beyaz parlak bir deniz boncuğu avucumda kumların arasında bana kendi dilinden bir selam gönderince tekrarladım.

Ben hayattan korkmam, hayat korksun benden...